Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

O kişinin başında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Kavga sırasında dertli izler almış sığınmacıların bakılan Danimarka tesisinde bir zaman bakım alıyor. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günler avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog pedagogu çaba tesir etmedi. İdare, durumu görüşmek için Rahman’ın ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile toplantı salonuna girişte, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öfkeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben, çorap giymiştim. Dede çorapsız geldi. Ceketin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine başörtülüydü. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi karanlık sır kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle haklı olarak uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanarak odayı terk etmek istedi. Durumu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailelerin de onayıyla Rahman’ın birkaç danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul zaman zaman oğlu ile rehberlik ile işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya. Zararı olmadı fakat hissi yandı, uzun yoğun üzüldü. Onu avutmak destek olmak kucağını tutarak okul götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. Rahman, çeşitli renklerde kalemlerle bir şeyler çizerken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça yorgun, uyumak istiyor istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl yeni başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve bulutlandı; benden gizlemedi. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Suç olaylara sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.